โคร็อกเกะ (โคร็อกเกต์เนื้อมันฝรั่ง)

โคร็อกเกะ (โคร็อกเกต์เนื้อมันฝรั่ง)

อาหาร: อาหารญี่ปุ่น

ภูมิภาค: 東京都

ปริมาณ: 2人分(4個)

โคร็อกเกะ (โคร็อกเกต์เนื้อมันฝรั่ง) เป็นอาหารประเภทเนื้อแบบทำกินที่บ้าน. ส่วนผสมและขั้นตอนอยู่ด้านล่าง พร้อมหมายเหตุสำหรับการทำที่บ้าน

ส่วนผสม

  • มันฝรั่ง (พันธุ์แดนชาคุ / คล้าย Yukon Gold) 2 หัว (ประมาณ 300 กรัม)
  • หอมใหญ่ 1/2 หัว (100 กรัม)
  • เนื้อบดผสม 100 กรัม
  • เนย 10 กรัม
  • เกลือ 1/3 ช้อนชา
  • พริกไทยเล็กน้อย
  • น้ำตาลหยิบมือ
  • แป้งเค้ก 2 ช้อนโต๊ะ
  • ไข่ 1 ฟอง
  • เกล็ดขนมปังแพนโกะ 4–5 ช้อนโต๊ะ
  • น้ำมันทอดตามต้องการ
  • กะหล่ำปลีหั่นฝอยและซอสทงกัตสึตามชอบ

ขั้นตอน

  1. ปอกมันฝรั่ง เอาตาออก หั่นเป็น 4 แล้วล้างน้ำเร็ว ๆ ใส่ชามทนไมโครเวฟ คลุมพลาสติกหลวม ๆ แล้วอุ่นที่ 600 วัตต์ 5–6 นาที จนไม้จิ้มทะลุได้ง่าย
  2. ขณะยังร้อน บดด้วยที่บดหรือส้อม แล้วผสมเนย ทิ้งเม็ดเล็ก ๆ ไว้บ้างจะได้เนื้อสัมผัสฟู
  3. หั่นหอมใหญ่ให้ละเอียด ตั้งกระทะไฟกลาง ใส่เนื้อบดผัดให้แตกก้อน เมื่อเปลี่ยนสีแล้วใส่หอมผัดจนนุ่ม ปรุงด้วยเกลือ พริกไทย และน้ำตาล
  4. ใส่ไส้ที่ผัดแล้วลงชามมันฝรั่ง คลุกให้เข้ากัน เกลี่ยบนถาดให้เย็น เมื่อจับด้วยมือได้จะขึ้นรูปง่าย
  5. แบ่งเป็น 4 ส่วน ปั้นเป็นวงรีหนาประมาณ 2 ซม. ลูบรอยแตกด้วยนิ้ว (กันแตกตอนทอด)
  6. คลุกแป้งบาง ๆ จุ่มไข่ตี แล้วคลุกแพนโกะให้แน่น
  7. ร้อนน้ำมันถึง 180 °C ทอดทีละ 2 ชิ้น ด้านละประมาณ 1 นาที 30 วินาที จนเหลืองทอง ไส้สุกแล้ว แค่ให้เปลือกขึ้นสีก็พอ พักน้ำมัน จัดจานพร้อมกะหล่ำและซอส

ให้คะแนนสูตรนี้

หมายเหตุ

โคร็อกเกะแตกในน้ำมันมักเพราะไส้ยังอุ่นหรือเปลือกมีช่องว่าง ทำให้ไส้เย็นสนิทและคลุกให้แน่นไม่ให้มีช่อง

จับบ่อยขณะทอดทำให้เปลือกหลุด หลังจากใส่ลงไปประมาณหนึ่งนาทีอย่าขยับ

ใส่ข้าวโพดต้มหรือผงกะหรี่ลงไส้จะได้สูตรเด็กชอบ

แช่แข็งได้หลังคลุกแป้ง ทอดจากแช่แข็งในน้ำมัน 170 °C ช้า ๆ

ที่มาและประวัติ

โคร็อกเกะคือมันฝรั่งต้มบดผสมเนื้อบดกับหอม คลุกเกล็ดขนมปังแล้วทอด เป็นหนึ่งใน «สามเมนูโยโชกุใหญ่» คู่กับทงกัตสึและข้าวแกงกะหรี่

ต้นแบบคือครอกเก็ตฝรั่งเศส ทางตะวันตกมักใช้ซอสครีม แต่ในญี่ปุ่นแบบมันฝรั่งแพร่หลายในครัวเรือนทั่วไป

ยุคไทโชเคยมีเพลงฮิตร้องว่า «วันนี้โคร็อกเกะ พรุ่งนี้โคร็อกเกะ» แสดงว่าเป็นอาหารใกล้ตัวขนาดไหน ที่โตเกียวภาพร้านเนื้อขายโคร็อกเกะทอดสดกลายเป็นภาพคุ้นตาแห่งยุคโชวะ—กับข้าวเย็นราคาถูกและของกินหลังเลิกเรียนคลาสสิก ทุกวันนี้ร้านในถนนการค้าหลายแห่งยังขายร้อน ๆ เป็นของขึ้นชื่อท้องถิ่น