คารุคัง (ขนมนึ่งมันเทศภูเขากับแป้งข้าวเจ้าแห่งคาโงชิมะ)
อาหาร: อาหารญี่ปุ่น
ภูมิภาค: 鹿児島県
ปริมาณ: 10個分
คารุคัง (ขนมนึ่งมันเทศภูเขากับแป้งข้าวเจ้าแห่งคาโงชิมะ) เป็นของหวานแบบทำกินที่บ้าน. ส่วนผสมและขั้นตอนอยู่ด้านล่าง พร้อมหมายเหตุสำหรับการทำที่บ้าน
ส่วนผสม
- แป้งคารุคัง 125 กรัม
- ยามาโตะอิโมะ (มันภูเขาญี่ปุ่น) 100 กรัม
- น้ำตาล 150 กรัม
- น้ำ 75 มล.
- อังโกะ (ถั่วแดงกวนเนื้อเนียน) 110 กรัม
ขั้นตอน
- [เตรียม] แบ่งถั่วแดงกวนเป็น 10 ส่วน ปั้นเป็นก้อนกลม ใช้ปลายนิ้วกดตรงกลางเบา ๆ ให้เป็นหลุม ต้มน้ำในซึ้งให้เดือดปริมาณมาก ห่อฝาซึ้งด้วยผ้าเพื่อไม่ให้หยดน้ำตก เรียงพิมพ์ (พิมพ์คารุคัง หรือถ้วยฟอยล์หรือซิลิโคน)
- ปอกเปลือกมันแล้วขูดให้ละเอียดที่สุดด้วยครกซูริบาจิหรือที่ขูด ใช้สากคนเหมือนนวดให้อากาศเข้าไป แล้วค่อย ๆ เติมน้ำ 3–4 ครั้ง คนจนเนียน
- ใส่น้ำตาลแบ่ง 2 ครั้ง บดคนให้เข้ากันทุกครั้ง เมื่อน้ำตาลละลายและส่วนผสมเงาขึ้น ใส่แป้งคารุคัง ใช้ไม้พายยางคนจนไม่เห็นแป้งแห้ง ความข้นที่พอดีคือตักด้วยช้อนแล้วไหลลงเป็นก้อนหนา
- เทแป้งลงพิมพ์ไม่ถึงครึ่ง วางถั่วแดงกวนลงไป เทแป้งที่เหลือปิดด้านบน ใช้ไม้เสียบปาดให้เรียบถึงขอบจนถั่วแดงมิดทั้งหมด
- เรียงลงในซึ้งที่ไอน้ำขึ้นเต็มที่ นึ่งไฟแรงราว 25 นาที เมื่อผิวหน้าฟูขึ้นและเสียบไม้แล้วไม่มีแป้งติดออกมาก็สุกแล้ว
- พักให้คลายร้อนแล้วจึงแกะออกจากพิมพ์ ตอนร้อนแป้งจะติดง่าย การรอสักครู่จึงเป็นเคล็ดลับให้ได้ขนมสวย
ให้คะแนนสูตรนี้
หมายเหตุ
แป้งคารุคังคือข้าวเจ้าที่โม่ค่อนข้างหยาบ ถ้าไม่มีใช้แป้งโจชินโกะแทนได้ แต่เนื้อจะแน่นและหนึบขึ้นเล็กน้อย
ถ้าใช้จิเนนโจ (มันภูเขาป่า) กลิ่นจะหอมแรงและขึ้นฟูกว่า
มันที่ขูดแล้วเปลี่ยนสีง่าย ควรทำงานให้รวดเร็ว
ถ้าไม่ใส่ไส้ นึ่งในพิมพ์สี่เหลี่ยมใหญ่แล้วตัดแบ่ง ก็จะได้คารุคังแบบแท่ง (ซาโอโมโนะ) โดยเพิ่มเวลานึ่งเป็นราว 40 นาที
การเก็บ: แห้งง่าย จึงควรห่อพลาสติกแรปทีละชิ้น เก็บที่อุณหภูมิห้องได้ถึงวันรุ่งขึ้น แช่แข็งเก็บได้ราว 2 สัปดาห์ ก่อนกินนำไปนึ่งอีกครั้งสั้น ๆ ความนุ่มจะกลับมา
ที่มาและประวัติ
คารุคังคือขนมขึ้นชื่อของคาโงชิมะที่ขาวสะอาดและนุ่มฟู ทำจากมันภูเขา แป้งข้าวเจ้า และน้ำตาลผสมกันแล้วนึ่ง เขียนด้วยอักษรที่แปลว่า "โยกังเบา" เล่ากันว่าเพราะแป้งจะเบาขึ้นเมื่อนึ่ง จึงได้ชื่อนี้
ต้นกำเนิดมีหลายทฤษฎี แต่ที่รู้จักกันดีคือ ยาชิมะ โรกุเบ ช่างทำขนมชาวอากาชิ ซึ่งชิมาซึ นาริอากิระ เจ้าแคว้นซัตสึมะลำดับที่ 11 เชิญมาจากเอโดะเพื่อศึกษาอาหารถนอม เป็นผู้คิดค้น บนที่ราบสูงเถ้าภูเขาไฟชิราสึที่ระบายน้ำดีมีจิเนนโจป่าซึ่งเป็นวัตถุดิบขึ้นอยู่มาก และน้ำตาลก็หาได้ง่ายจากอามามิและริวกิว เชื่อกันว่านี่คือเหตุที่ขนมนี้หยั่งรากในท้องถิ่น
อย่างไรก็ตาม น้ำตาลในสมัยนั้นเป็นของมีค่า คารุคังจึงเป็น "ขนมของเจ้านาย" ที่มีเพียงตระกูลไดเมียวได้ลิ้มรสมาเป็นเวลานาน กว่าจะแพร่หลายสู่สามัญชนก็หลังสมัยเมจิ ปัจจุบันยังเป็นของขวัญมาตรฐานในงานมงคลและงานอวมงคล และ "คารุคังมันจู" ที่ห่อถั่วแดงกวนก็เป็นของฝากยอดนิยมของนักท่องเที่ยว ช่วงฤดูใบไม้ร่วงถึงฤดูหนาวที่จิเนนโจใหม่ออกสู่ตลาดยังถูกเรียกว่า "ฤดูของคารุคัง" ด้วย